Sunday, August 21, 2016


Το Χωρίς Χάρτη κυκλοφορεί ξανά. 
Όσοι ενδιαφέρεστε να το αποκτήσετε, ακολουθείστε αυτόν το σύνδεσμο :
Η αγορά γίνεται μέσο πιστωτικής. Αν ενδιαφέρεστε να το αποκτήσετε αλλά δεν έχετε κάρτα, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook για να βρούμε λύση στο πρόβλημα!

Friday, August 19, 2016

Type-X release

Author Bio

M. A. PHIPPS is an American author who currently resides in the picturesque English West Country with her husband, daughter, and their Jack Russell, Milo. A lover of the written word, it has always been her dream to become a published author, and it is her hope to expand into multiple genres of fiction.
When she isn’t writing, you can find her counting down the days until the new season of Game of Thrones.

Social Media

Official Webpage:

Book Links

Book Trailer



No matter what I do, no matter what steps I take to avoid it, I'm always playing right into somebody's hand.

Playing the role I was destined for. 

Two years have passed since her willing return to the DSD, and Wynter Reeves is no longer the timid girl who only wanted to blend in. Strong, confidant, and in control of her once debilitating powers, the world trembles at her feet while news of what she’s capable of spreads like fire among the State’s enemies. As the death toll rises and Dr. Richter further warps her into a weapon of war, Wynter is forced to embrace the daunting reality of what she’s become. With the remnants of her humanity hanging on by a shoestring, she must choose between the one sacrifice that could lead to her salvation or the dark path of destruction from which there can be no return.

Torn between two sides of a war she never asked for, will Wynter find her freedom, or will she be doomed to remain a monster forever?


Please . . .” he mutters.
A single tear slides along his dirtied cheek. As it does, the faint flicker of my humanity responds.
The vision hits me like a flash of lightning, placing me in a new scene of destruction. Everything is ruined. There are no people. No lights. There’s only me.
Me and him.
I scrutinize the man, trying to make sense of why he’s familiar. I must know him. Otherwise, why would I be seeing this?
The stranger meets my gaze, and an emotion I can’t comprehend in my inhuman state burns in his eyes. Something tells me I might not want to understand it.
A few stray tears rush down his cheeks, and a single utterance expels from his lips a moment later.
I’m sorry, Wynter.”
My heart clenches at the sound of his voice, but the scene around me reverts to the death-filled battleground before I have the chance to react. Blinking away the vision, I lock eyes with the soldier still cowering on the ground. His expression lights up with hope, but I can’t give him what he’s asking for. I can’t give him anything except the one service I was created to provide.
Please . . . .” In spite of my desire to spare him, I only hear the voice from my vision when he speaks. It beats through my head like a raging drum, haunting me.
Taunting me.
A flush of anger shoots through my body, and my head shakes in wild jerks as my hands dart to my hair. My fingernails dig into my scalp as if I’ll be able to make sense of my crumbling sanity by doing so. As if I’ll be able to manage my thoughts and end this madness, once and for all.
Irregular, shallow breaths pour from my lungs as I peer into the eyes of the soldier at my feet. Except, it’s not him I’m seeing. It’s the man.
I see his face.
I hear his voice.
My fingers grip my skull even harder, and the familiar pressure climbs up my throat like vomit. The anger follows behind it until I can no longer hold what I’m feeling at bay.
I stare at him, but there’s nothing I can do to stop my emotions from taking over. As I focus on his face, seeing only the man from my dream, I allow them to destroy what little humanity I have left.
Get out of my head,” I breathe.
The soldier’s eyes widen in the exact moment I snap his neck.

Wednesday, August 10, 2016

Γιώργος Κοντογιάννης - 60 seconds to kona

Καλημέρα σε όλους!
Αυτό το ποστ δεν έχει να κάνει με κάποιο βιβλίο, ή κάποιον συγγραφέα που θέλω να παρουσιάσω. Έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που αποτελεί έμπνευση για πολλούς, και για μένα επίσης, και που χρειάζεται τη βοήθεια μας για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. 

Γνωρίστε τον Γιώργο Κοντογιάννη:

Ο Γιώργος είναι φίλος μου χρόνια τώρα. Μέχρι πριν 5 χρόνια, ήταν υπέρβαρος και χρησιμοποιούσε το μηχανάκι του ακόμα και για κοντινές αποστάσεις αφού έβρισκε κάθε είδους άσκηση ως ένα είδος... βασανιστηρίου. Αυτό μέχρι που μία μέρα βρήκε σε μία αποθήκη ένα παλιό ποδήλατο που σκούριαζε. Από εκείνη τη στιγμή, ο Γιώργος πήρε την απόφαση ν' αλλάξει τη ζωή του. Άφησε την καθιστική ζωή. Άρχισε να μετακινείται με το ποδήλατο, να τρώει πιο προσεχτικά και να ψάχνει τρόπους να βελτιώσει τη ζωή του. Χρόνια μετά, η αλλαγή πάνω του είναι τόσο τεράστια που ακόμα κι εγώ που μένω ένα στενό μακριά του, μερικές φορές δεν τον αναγνωρίζω. 
Ο Γιώργος δεν έμεινε όμως μόνο εκεί. Αποφάσισε να σπρώξει τον εαυτό του στ' άκρα λαμβάνοντας μέρος σε ποδηλατικά events και σε Μαραθώνιους. Προπονείται συνέχεια, όποτε βρίσκει χρόνο από τα τα τρία του παιδιά και τη γυναίκα του ακόμα κι αν σημαίνει πως θα πρέπει να βγαίνει τα μεσάνυχτα για να μην χάσει τη φόρμα του. 
Πρόσφατα πήρε μέρος στο τρίαθλο της Σύρου και φυσικά τερμάτισε, παρότι η δυσκολία ήταν μεγάλη. Δεν τα παράτησε. Και τώρα έχει ένα μεγαλύτερο όνειρο για το οποίο χρειάζεται τη δική μας βοήθεια...
Ο Γιώργος θέλει να πάει Χαβάη. Όχι για διακοπές, αλλά για να δει από κοντά, και να ζήσει την εμπειρία ενός από τους ποιο δύσκολους τριάθλους που υπάρχουν και να καταγράψει λεπτομερώς όλα όσα ζήσει. 
Αν και καθυστερημένα, έστειλε το βιντεάκι του στο 60 seconds to Kona (
που δίνει στο νικητή ένα ταξίδι στη Χαβάη. Μέχρι πριν μερικές μέρες ήταν η μοναδική ελληνική συμμετοχή, αλλά είναι η μοναδική που βρίσκεται πολύ ψηλά... στην τρίτη θέση... και μπορεί να απειλήσει άνετα την πρωτιά αν εσείς στερηθείτε 30 δευτερόλεπτα από τον χρόνο σας για να τον βοηθήσετε. 
Τι πρέπει να κάνετε; Εύκολο!
Πατήσε πάνω σε αυτό τον σύνδεσμο: 
ο οποίος θα σας βγάλει στο βίντεο του Γιώργου. Ακριβώς από κάτω στη δεξιά πλευρά, έχει ένα αστεράκι. Πατήστε το. Αυτό ήταν! Τέλος! Έχετε βοηθήσει τον Γιώργο ήδη! 

Είναι όμορφο να δίνεις ένα χέρι βοηθείας σε άτομα που αποτελούν έμπνευση και σίγουρα ο Γιώργος είναι ένα από αυτά τα άτομα! 
Έχετε χρόνο ως τις 15/8 για να τον στηρίξετε! 

Σας ευχαριστώ πολύ εκ μέρους του!!!

Monday, August 8, 2016

Η εποχή του κυνηγιού

Μόλις κυκλοφόρησε!

Η πρώτη συγγραφική απόπειρα της ταλαντούχας Έρση Λάβαρη, με τίτλο "Η εποχή του κυνηγιού" μόλις κυκλοφόρησε. Πρόκειται για ένα βιβλίο δράσης, ένα θρίλερ που σου κόβει την ανάσα, μία δυνατή αντισυμβατική ιστορία αγάπης που χτυπά στην καρδιά των ταμπού της κοινωνίας μας. Είναι ένα βιβλίο καλογραμμένο, που αξίζει να διαβαστεί!

 Ας θυμηθούμε τι μας είχε πει η Έρση για τη δουλειά της, όταν μου έδωσε συνέντευξη για χάρη των Θεματοφυλάκων Βιβλίων πριν λίγο καιρό 

Λέγομαι Έρση Λάβαρη και γεννήθηκα στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου του 1997. Η πορεία μου στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ολοκληρώθηκε το 2015 με βαθμό απολυτηρίου άριστα. Τώρα διανύω το δεύτερο εξάμηνο των σπουδών μου στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής.

Από νεαρή ηλικία ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη συγγραφή, ενώ ολοκλήρωσα το πρώτο μου κωμικού περιεχομένου διήγημα όταν ήμουν έντεκα ετών. Πλέον ασχολούμαι με τη συγγραφή αστυνομικών κυρίως διηγημάτων, ενώ η νουβέλα μου με τίτλο «Εξαφανισμένη» διακρίθηκε στον διαγωνισμό διηγήματος «Πέννες Μυστηρίου» από τους κριτές της Anima Εκδοτικής. Μερικές από τις δουλειές μου βρίσκονται αναρτημένες στο Wattpad (ιστοσελίδα που προτρέπει νέους συγγραφείς να αναρτούν τα έργα τους, ενθαρρύνοντας την εποικοδομητική κριτική) υπό το ψευδώνυμο BlomkvistM97, ενώ από τις αντιδράσεις των αναγνωστών φαίνεται ότι αρέσουν.

Το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Η Εποχή του Κυνηγιού» θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Τις ιστορίες μου μπορείτε να τις βρείτε στο

Η Έρση Λάβαρη είναι ένα νέο κορίτσι που κάνει τα πρώτα της βήματα στον χώρο των εκδόσεων, αφού το πρώτο της μυθιστόρημα, Η Εποχή του Κυνηγιού, θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Πηγή. Η γραφή της είναι άμεση, γράφει δυνατά και είναι από τους εκείνους συγγραφείς στο Wattpad που επιβάλλεται να διαβάσετε γιατί κάθε ιστορία της ή διήγημα, έχει κάτι να πει. 

Μιλήσαμε με την Έρση για την αγάπη της όσον αφορά τη συγγραφή, το βιβλίο της, το ενδιαφέρων της για το αστυνομικό μυθιστόρημα και πολλά άλλα. 

ΝΜ: Έρση μου, σ’ ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου. Καταρχάς, συγχαρητήρια για την έκδοση του βιβλίου σου. Πως αισθάνεσαι που θα το έχει ο κόσμος σε έντυπη μορφή στα χέρια του;

Ε.Λ. Εγώ σ’ ευχαριστώ αφιέρωσες χρόνο για να μου τις απευθύνεις!

Σε ευχαριστώ πολύ! Για να σου πω την αλήθεια δεν το έχω σκεφτεί. Δηλαδή, είμαι περήφανη (είναι κι αυτό ένα κατόρθωμα), αλλά δεν το έχω χωνέψει τελείως για να το επεξεργαστώ τόσο. Κάτσε να το πάρει κόσμος πρώτα!

Ν.Μ. Σε ποια κατηγορία θα κατέτασσες το Η Εποχή του Κυνηγιού; Είναι φαντασίας, είναι περιπέτεια, είναι μυστηρίου; Τι ακριβώς είναι αυτό το βιβλίο;

Ε.Λ. Είναι κυρίως φαντασίας, διανθίζεται όμως και με χαρακτηριστικά περιπέτειας, ίσως και λίγο ρομάντζο, μια στάλα χιούμορ και... Κάμποσο δράμα. Αλλά ως επί το πλείστον φαντασίας.

Ουσιαστικά ακολουθεί την πορεία της ζωής του Ντάντε Ρίεσσεν, που κατοικεί σε μια απομονωμένη πόλη της βορειοδυτικής Φινλανδίας, περιτριγυρισμένης από μια ανυπολόγιστη δασική έκταση που δεν ευνοεί την αναπαραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας – ή της χρήσης της τεχνολογίας γενικότερα. Όταν λοιπόν ο Ντάντε αποφασίζει να φοιτήσει στην Σχολή Πειραματικών Σπουδών της πόλης του, η οποία οικοδομείται και λειτουργεί στο εσωτερικό του δάσους, έρχεται αντιμέτωπος με κινδύνους που απειλούν την ζωή του, ωθώντας τον να ενταχθεί στα στρώματα μιας ομάδας ανδρών, πρώην κατοίκων της πόλης, οι οποίοι συσπειρώθηκαν σε Τάγματα για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Εκεί γνωρίζει προσωπικότητες που θα αγαπήσει σε τέτοιο βαθμό, που θα ρισκάρει ακόμη και την ζωή του για να εξασφαλίσει την δική τους, αλλά και που θα μισήσει τόσο πολύ, ώστε η δική του επιβίωση να αρχίσει να αμφισβητείται.

Ευελπιστώ πως είναι πιο ενδιαφέρουσα ιστορία απ’ ό,τι ακούγεται!

Ν.Μ. Τι σε ώθησε να γράψεις μία τέτοια ιστορία;

Ε.Λ. Όταν ήμουν μικρότερη διάβαζα αρκετά έργα φανταστικής λογοτεχνίας, οπότε μπορώ να υποθέσω πως η ιδέα αρχικά ξεκίνησε να καλλιεργείται μέσα από τις αναγνωστικές επιλογές μου. Στη συνέχεια άρχισα να ασχολούμαι παθιασμένα με την ιστορία, και δη με τους ελληνιστικούς χρόνους (με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πιο συγκεκριμένα), ο οποίος ήταν ιδιαίτερα δεμένος με έναν από τους στρατηγούς του. Μια ιστορία με κακή κατάληξη, η οποία με συγκίνησε αρκετά για να με ωθήσει να την χρησιμοποιήσω ως καλούπι για την ενσάρκωση της δικής μου ιδέας.

Ν.Μ. Οι δύο κύριοι χαρακτήρες, ο Ντάντε και ο Όσσιαν, έχουν μία ιδιαίτερη σχέση από την αρχή, που καταλήγει σε ένα δυνατό δέσιμο, μια σχέση που δύσκολα μπορεί να διαλυθεί. Είναι δύο άντρες, που αγαπιούνται δυνατά κι αληθινά. Πιστεύεις πως η Ελλάδα είναι έτοιμη να αποδεχτεί αυτή τη σχέση ή τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις γενικότερα;

Ε.Λ. Παρατηρώντας την γενιά μου, η οποία ως επί το πλείστον είναι ανοιχτόμυαλη και
καταδεκτική, πρόθυμη να αψηφήσει τα ταμπού που θεμελίωσαν οι παλαιότερες και ακόμη περισσότερο να τα καταρρίψει, θα έλεγα πως ναι, η Ελλάδα είναι έτοιμη να αποδεχτεί τέτοιου είδους σχέσεις. Κυρίως επειδή η νεολαία είναι το μέλλον της χώρας, οι νεότερες γενιές είναι οι προοδευτικές, αυτές που θα βοηθήσουν την Ελλάδα να συμβαδίσει με τα δεδομένα του 21ου αιώνα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (γιατί τώρα σαφώς και δεν συμβαδίζει). 

Υπάρχουν όμως και οι προαναφερθείς παλαιότερες γενιές, οι οποίες, προφανώς, παραείναι περήφανες για να δουν την Ελλάδα να ξεπερνά τα δευτεροκοσμικά της δεδομένα, και καταπνίγουν τις προοδευτικές ορμές της νεολαίας. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, αλλά όλοι ξέρουμε τι παίζει εκεί πάνω στα Καλάβρυτα.

Για να μη γίνομαι κουραστική, πιστεύω πως, αν και η Ελλάδα είναι έτοιμη να υποδεχτεί στους κόλπους της την διαφορετικότητα, οι οπισθοδρομικές, συντηρητικές προκαταλήψεις της δεν της το επιτρέπουν.

Ν.Μ. Τι είναι αυτό που κάνει τους χαρακτήρες του βιβλίου σου, μοναδικούς;

Ε.Λ. Με συγκινεί που τους χαρακτηρίζεις μοναδικούς! Δεν ξέρω... Άλλοι είναι πολύ εκνευριστικοί και άλλοι πολύ ενδιαφέροντες, υποθέτω. Ή έχουν όλοι ένα διαφορετικό κομμάτι μου μέσα τους. Δεν νομίζω πως σαν “μητέρα” τους είμαι αρκετά υποκειμενική για να απαντήσω!

Ν.Μ. Είσαι ένα από τα άτομα που αναγνωρίστηκε το ταλέντο τους, αφότου ανέβασε τις ιστορίες του στην εφαρμογή του wattpad. Πόσο σε βοήθησε τελικά αυτή η απόφαση σου να μοιραστείς τις ιστορίες σου εκεί;

Ε.Λ. Με βοήθησε αρκετά από την άποψη ότι αυτοί οι δέκα χρήστες που διάβασαν τις ιστορίες μου με έκαναν, αφενός, να καταλάβω κι εγώ πόση ανακούφιση βρίσκω στη σκέψη και στο γράψιμο, και αφετέρου μου έδειξαν πώς είναι να έχεις πίστη στον εαυτό σου, να εκτιμάς και να αγαπάς αυτό που δημιούργησες. Επιπλέον, μέσα από τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά τους, με παρότρυναν να συνθέσω την εκάστοτε ιστορία με περισσότερη ζωντάνια και αμεσότητα, με περισσότερη όρεξη, οδηγώντας με έτσι σε ένα πολύ πιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα από αυτό που θα προέκυπτε χωρίς την ενθάρρυνσή τους.

Ν.Μ. Έχεις ιδιαίτερη αγάπη στις αστυνομικές ιστορίες, και μάλιστα αυτόν τον καιρό γράφεις μία, Το Αίνιγμα της Κόκκινης Λίθου. Γενικά, θεωρώ, το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι δύσκολο. Εσένα τι σε κάνει να γράφεις τέτοιο είδος. Κάνεις έρευνα; Τι σε φοβίζει και τι σε συναρπάζει σε αυτό;

Ε.Λ. Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν θεώρησα το συγκεκριμένο είδος δύσκολο. Βέβαια, έχω πειραματιστεί με αρκετά είδη αυτά τα χρόνια που γράφω, και η αστυνομική λογοτεχνία είναι το είδος που απλώς φτερούγισε από μέσα μου και κούρνιασε στο πληκτρολόγιο. Πολύ εύκολα και πολύ απλά. Ασχολούμαι τόσο επειδή το βρίσκω πιο ξεκούραστο από άλλα είδη, πιο εποικοδομητικό.

Πάντοτε, μα πάντοτε, κάνω έρευνα. Είναι ένα είδος που δεν επιτρέπει ανακρίβειες και λάθη. Είναι το είδος που απαιτεί τις μεγαλύτερες ποσότητες ρεαλισμού. Πρέπει να είσαι πολύ ευθύς και πολύ συγκεκριμένος αν θέλεις να πείσεις. Η έρευνα μπορεί να κυμαίνεται από τα στρώματα του προσωπικού της αστυνομίας και τα τμήματα που περιέχει το καθένα, μέχρι το πόση ώρα χρειάζεται για να βρεθεί ο πρωταγωνιστής του από ένα σημείο της πόλης σε ένα άλλο. Άλλες φορές χρειάζεται να ερευνήσεις όρους ψυχολογίας, άλλες φορές πόσο κοστίζει ένας διπλός καπουτσίνο σε μια παρακμιακή καφετέρια στη μέση της εθνικής οδού – και αυτό έχει την περισσότερη πλάκα!

Με φοβίζει κυρίως το γεγονός ότι ίσως πετάω πάρα πολλά ή πολύ λίγα στοιχεία που θα ευνοήσουν την ομαλή εξέλιξη της πλοκής. Αυτό με δυσκολεύει κάπως. Φοβάμαι πως είτε ο αναγνώστης θα βρει αμέσως τον υπαίτιο από την πρώτη του εμφάνιση, είτε ότι μόλις ολοκληρώσει την ανάγνωση θα με κατηγορήσει ότι σκέφτηκα το τέλος την τελευταία στιγμή – που δεν ισχύει! Αλλά αγαπώ να σκέφτομαι και να μπερδεύω τις ιδέες μου! Αισθάνομαι πως, κάθε φορά που επεξεργάζομαι μια νέα ιδέα, εξασκώ το μυαλό μου. Όχι μόνο με το ποιος διέπραξε το έγκλημα, αλλά και πώς το έκανε, γιατί, με τι όπλο, με τι ψυχολογία; Ποια στοιχεία θα προσθέσω, ποια θα αφαιρέσω, με ποια αιτιολόγηση; Θυμάμαι που ο πατέρας μου μού έλεγε πως όταν βάζεις το μυαλό σου να δουλέψει, τα αυλάκια στον εγκέφαλό σου αιματώνονται με περισσότερη ορμή, με αποτέλεσμα να βαθαίνουν και να εξασκούνται. Και μου αρέσει πολύ να σκέφτομαι πως αυτό μου συμβαίνει!

Ν.Μ. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να στραφείς στη συγγραφή, Έρση;

Ε.Λ. Μην φανταστείς τίποτα σοβαρό! Απλώς στις αρχές της τρίτης λυκείου (ενάμιση χρόνο πριν, ουσιαστικά), μια καλή μου φίλη κι εγώ αρχίσαμε να “ζευγαρώνουμε” τους συμμαθητές μας. Φτιάχναμε σενάρια και γελάγαμε πολύ. Οπότε σκέφτηκα, γιατί να μην διατυπώσω αυτά τα σενάρια για να γελάμε περισσότερο; Έτσι κι έγινε! Και μου άρεσε πολύ, το λάτρεψα, ήταν απίστευτα χαλαρωτικό! Οπότε το συνέχισα και μετά της Πανελλήνιες, πολύ περισσότερο και πολύ εντονότερα!

Ν.Μ. Έχεις αγαπημένους συγγραφείς, ή βιβλία, από τα οποία αντλείς έμπνευση;

Ε.Λ. Μα φυσικά! Αν και δεν αντλώ έμπνευση ακριβώς, απλώς θαυμάζω από μακριά και εύχομαι να γίνω κι εγώ έτσι μια μέρα! 

Το “Όταν σκόρπισε η Ομίχλη” της Κέιτ Μόρτον είναι μάλλον το αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Είναι ιστορικό, υπέροχα γραμμένο και εξαιρετικά δομημένο! Ο οργασμός ενός φιλολόγου, τολμώ να πω! Μετά έχω “Το Κορίτσι με το Τατουάζ” του Στιγκ Λάρσον. Ένας τρελός μου έρωτας και μια απίστευτη επιτυχία. Τέλος “Η Μάρτυρας της Φωτιάς” του Λαρς Κέπλερ. Από τα καλύτερα αστυνομικά που έχω διαβάσει. Το έχω καταντήσει ευαγγέλιο αυτό το βιβλίο! 

Τα συστήνω ανεπιφύλακτα! 

Ν.Μ. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Δώσε ένα μήνυμα σε όλους εκείνους που περιμένουν με αγωνία να κυκλοφορήσει το βιβλίο σου!

Ε.Λ. Εγώ ευχαριστώ! Εύχομαι να συναντηθείτε σύντομα με τον Ντάντε Ρίεσσεν σ’ ένα βιβλιοπωλείο, είτε τον καταλάβετε είτε όχι! Εκείνος θα σας δει σίγουρα!

Το βιβλίο της Έρσης μπορείτε ήδη να το βρείτε εδώ:

Καλοτάξιδο να της ευχηθούμε, και εις ανώτερα! 


Wednesday, July 20, 2016

Η τριλογία Χωρίς Χάρτη

Βιβλίο 1
Χωρίς Χάρτη: 

Η Λέξι αγαπά τις λίστες της και ζει μια ζωή προγραμματισμένη στην εντέλεια. Ο Μανού μισεί κάθε τι που τον περιορίζει, και ζει τη ζωή του στα τυφλά. Όταν η Λέξι αποφασίζει να σπάσει τις αλυσίδες που την κρατάνε δεμένη σε μια καθημερινότητα που δεν την ικανοποιεί, διοργανώνει ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη με σκοπό να βρει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει από τη ζωή της. Συνοδευόμενη από τον συγκάτοικο της και χρόνια φίλο της, Μανού, αφήνει την ασφάλεια του σπιτιού της και ξεκινά να βρει το νόημα της ζωής και στην διαδρομή βρίσκει τον εαυτό της και τον ίδιο τον έρωτα.

Βιβλίο 2
Χωρίς Χάρτη στην Ελλάδα: 

Η Λέξι και ο Μανού επιστρέφουν... και μαζί και χώρια... για μια συναισθηματική περιπέτεια χωρίς χάρτη στην Ελλάδα!
Ο Μανού ζητά απο τη Λέξι να κάνουν ένα διάλειμμα απο τη σχέση τους λίγο πριν τις διακοπές τους στην Ελλάδα. Εκείνη, αντιδρά ακαριαία κι εξαφανίζεται χωρίς να του πει που πάει αφήνοντας τον να τη ψάχνει παντού. Όταν μια φωτογραφία που δεν έπρεπε να είχε σταλθεί, φέρνει τον Μανού στην Ελλάδα, οι παρεξηγήσεις και οι καυγάδες ξεκινάνε. Εκείνος αρνείται να της πει γιατί ήθελε το διάλειμμα. Εκείνη δε θέλει να τον αφήσει να μπει ξανά στη καρδιά της. Ο έρωτας όμως, έχει άλλα σχέδια και για τους δύο.
Η Λέξι και ο Μανού, το ζευγάρι απο το Χωρίς Χάρτη(που θα κυκλοφορήσει σύντομα απ΄τις εκδόσεις Δυας) έρχονται αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα και τα προβλήματα των ζευγαριών, εκείνα που μπορεί να μην είναι τόσο σοβαρά, μα καταφέρνουν να βάλουν μια απόσταση ανάμεσα ακόμα και σε ζευγάρια ερωτευμένα.
Θα καταφέρουν τελικά ν' αφήσουν πίσω όλα εκείνα που τους απομάκρυναν; Ένα ταξίδι χωρίς χάρτη στην Ελλάδα και στην αγάπη ξεκινάει.

Βιβλίο 3
Γάμος… χωρίς χάρτη:

Η Λέξι και ο Μανού επιστρέφουν!
Μετά το θάνατο του αγαπημένου τους Φιτζ, το ζευγάρι αποφασίζει πως ήρθε η στιγμή να ενωθούν με εκείνον το γάμο που ήδη είχαν αναβάλει δύο φορές.
Τρίτη και τυχερή;
Με αυτούς τους δύο, δεν θα το 'λεγα!
Το τρίτο βιβλίο της σειράς Χωρίς Χάρτη

Tuesday, July 19, 2016

Παρουσίαση: Ευαγγελία Κελαϊδή

Παρουσίαση της δουλειάς της Ευαγγελίας Κελαϊδή.
Την Ευαγγελία και τη δουλειά της μπορείτε να τη βρείτε εδώ:

Τίτλος: Υπήρξες
Αναγνώσεις: 54.217
Περίληψη: «Είναι πολύ δύσκολο να βρεις το ταίρι σου. Αυτόν τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που ήρθε στο κόσμο για σένα και μόνο για σένα. Μπορεί εσύ να είσαι εδώ και εκείνος στη Χονολουλού. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν βρίσκουν ποτέ το άλλο τους μισό αλλά αν βρεις μπορείς να καταλάβεις την απόλυτη ευτυχία. Μόνο τότε μπορείς να νιώσεις ολοκληρωμένος. Όταν τα δυο μισά ενωθούν. Όταν νιώσεις την απόλυτη αγάπη και δοθείς ολοκληρωτικά σε έναν άνθρωπο. Όταν ενώσετε τα κομμάτια σας αυτά μαθαίνουν να ζουν ενωμένα. Αν για οποιονδήποτε λόγο χωριστούν το μόνο που ζητάνε είναι να βρεθούν και πάλι μαζί»

Η Μυρτώ γνωρίζει τον Αλέξη τυχαία ένα βράδυ σε ένα μπαρ. Η έλξη που αισθάνεται για εκείνον είναι από την αρχή δυνατή, αλλά κι ο Αλέξης δεν μένει καθόλου αδιάφορος απέναντι της. Όμως η μοίρα το θέλει να μην έχουν πολύ χρόνο μαζί αφού εκείνος φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές.
Δέκα χρόνια αργότερα, η μοίρα που τους χώρισε, τους φέρνει ξανά μαζί. Το πάθος, η αγάπη και ο έρωτας υπάρχουν ακόμα. Όμως υπάρχουν και τα απαραίτητα εμπόδια… Μία αγάπη που δεν λογαριάζει τίποτα, δύο άνθρωποι που κάνουν τα πάντα για να είναι μαζί. 

Τίτλος: Να μ’ αγκαλιάζεις
Αναγνώσεις: 91.977
Περίληψη: «Λυδία, Μελίνα, Γιώργος. Μια φιλία κι ένας έρωτας δοκιμάζονται.»

Η Λυδία με τη Μελίνα μεγαλώνουν μαζί… όχι ακριβώς… υπάρχει και μεγάλος αδερφός της Μελίνας, ο Γιώργος, που με τις νερόμπαλές του έχει βαλθεί να τρελάνει τη Λυδία… όχι όμως μόνο με τα καμώματα του, αλλά και με τον έρωτα τους που ανθίζει ενώ περνούν τα χρόνια. Ένας έρωτας με πολλά εμπόδια, πολλές  ανατροπές, πολλά δάκρυα μα και πολύ πείσμα. Μπορεί τα χρόνια να περνάνε, αλλά εκείνος παραμένει αναλλοίωτος στο χρόνο…

Τίτλος: Παγιδευμένοι στο ψέμα
Αναγνώσεις: 79.049
Περίληψη: «Φένια και Άκης. Μία γυναίκα που δεν πιστεύει στον έρωτα. Η γνωριμία τους η αρχή του τέλους. Εκείνη θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο του. Εκείνος ο άντρας που θα λατρέψει όσο κανέναν. Ο άντρας που έχει ορκιστεί να καταστρέψει. Ο γάμος τους βασισμένος στην επιθυμία της εκδίκησης. Η αγάπη τους ότι πιο αληθινό. Οι δυο τους παγιδευμένοι στο ψέμα. Θα καταφέρουν να επιβιώσουν;»

Μία ιστορία εκδίκησης που πάει…θεόστραβα. Γιατί η καρδιά ξέρει καλύτερα. Και η Φένιας που αγνόησε τους χτύπους της τυφλωμένη από το μίσος. Πάθη, έρωτας, αγάπη, μηχανορραφίες, μίση… όλα τα έχει το Παγιδευμένοι στο ψέμα. Θα μπορέσει η αγάπη να βάλει μια τελεία στην τρέλα;

Τίτλος: Η Υπόσχεση του ανέμου
Αναγνώσεις: 29.788
Περίληψη: «Στο πλοίο της γραμμής θα συναντηθούν η Φαίη και ο Χρήστος. Εκείνη καταφεύγει στη Κω προσπαθώντας να ξεφύγει από μια καταστροφική σχέση. Εκείνος επιστρέφει στο νησί από την Αθήνα όπου βρισκόταν για να κλείσει λογαριασμούς του παρελθόντος. Η σχέση τους ξεκινάει και οφείλετε σε μια τυχαία  συνάντηση. Ή μήπως όχι; Ένα φρικτό μυστικό αποκαλύπτεται που οδηγεί τη Φαίη στο χείλος του θανάτου, όμως ο άνεμος πρέπει να κρατήσει την υπόσχεση του.»

Μία τρυφερή ιστορία αγάπης. Μία γυναίκα βασανισμένη από αυτό που νόμιζε ως πραγματικό έρωτα. Ένας άντρας όνειρο που θα έκανε τα πάντα για εκείνη. Ένας έρωτας που ανθίζει αμέσως, μα που ήταν γραφτό κι αναπόφευκτο να μην δημιουργηθεί. Και μία υπόσχεση που έδωσε σε τρεις ψυχές ο άνεμος, όταν τις έπαιρνε μαζί του…  

Monday, July 18, 2016

Συνέντευξη με την Ευαγγελία Κελαϊδή

Την Ευαγγελία είχα την τιμή να τη γνωρίσω πριν λίγο καιρό και η ευγένεια της με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Αυτή την ευγένεια μπορεί κανείς να την δει, να τη νιώσει ας μου επιτραπεί η έκφραση, και μέσα από τις ιστορίες της αφού είναι προσεγμένες και γραμμένες με προσοχή έτσι ώστε να μην προσβάλλουν τον αναγνώστη. Τη δουλειά της ξεκίνησα να τη διαβάζω πρόσφατα. Ξεκίνησα με το «Παγιδευμένοι στο ψέμα» αλλά εκείνη που μου έκλεψε την καρδιά ήταν το «Να μ’ αγκαλιάζεις». Σκέφτηκα να κάνω ένα αφιέρωμα στις ιστορίες της, αλλά νομίζω πως δεν είναι αρκετό από μόνο του. Ας ξεκινήσει το διήμερο της Ευαγγελίας Κελαϊδή στο blog μου, με τη συνέντευξη που είχε την καλοσύνη να μου παραχωρήσει!

ΝΜ: Ευαγγελία μου, ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Είσαι από τις πιο ενεργές συγγραφείς του Wattpad, με ήδη ολοκληρωμένες 5 ιστορίες σου, μία που ανεβάζεις τώρα, χώρια κάποια διηγήματα που έχουν ανέβει κατά καιρούς. Τι σε εμπνέει και σε κρατάει σε εγρήγορση;

Εγώ σε ευχαριστώ Νεκταρία για τον χρόνο που διαθέτεις σε μένα.

Οι ιστορίες που γράφω προκύπτουν εντελώς αυθόρμητα υπό μορφή διαλόγων μέσα στο κεφάλι μου. Δεν ξέρω πως ξεκινάνε. Φαντάζομαι από τα πάντα γιατί μπορεί να προκύψουν την ώρα που ακούω κάποιο τραγούδι, ή που θα δω κάτι στον δρόμο (για παράδειγμα αυτή που γράφω τώρα ξεκίνησε να σχηματίζεται μέσα μου όταν είδα ένα ερειπωμένο σπίτι). Τα πάντα μπορεί να αποτελέσουν επομένως ερέθισμα. Η ίδια η συγγραφή με κρατάει σε εγρήγορση. Όσο γράφω τόσο έρχονται οι εσωτερικοί διάλογοι. Αν το αφήσω κάποια στιγμή βλέπω πως οι φωνές σωπαίνουν.

ΝΜ: Κυρίως γράφεις ρομαντικές ιστορίες. Γιατί το προτιμάς σαν είδος;

Είναι ένα είδος που επιλέγω να διαβάσω όταν θέλω να ξεφύγω και να χαλαρώσω. Με ταξιδεύουν αυτού του είδους οι ιστορίες, τις χαίρομαι καθότι είμαι κι εγώ αρκετά ρομαντική κι έτσι μου είναι πιο εύκολο να αποδώσω σε αυτόν τον τομέα συγγραφικά.

ΝΜ: Τι σε οδήγησε στη συγγραφή;

Σαν παιδί έγγραφα για πλάκα, κυρίως θεατρικά για να ψυχαγωγούμε τους γονείς μας με τα αδέλφια μου. Αργότερα, έγγραφα διηγήματα, ποιήματα, ενώ κρατούσα και ημερολόγιο. Είχα ανάγκη να βγάλω από μέσα μου όσα με απασχολούσαν μέχρι που κάποια στιγμή απλά σταμάτησα να γράφω. Το 2012 ήταν που έγραψα το παραμύθι μου «Η Ιωάννα και η Ελπίδα» με αφορμή το θάνατο ενός πλάσματος, η ζωή του οποίου με άγγιξε πάρα πολύ και ήταν ο δικός μου τρόπος να αποδώσω αυτό που έμαθα από τη ζωή της. Από τότε δεν ασχολήθηκα με την συγγραφή μέχρι μετά από δύο χρόνια (το 2014 δηλαδή) που μου ήρθε η ιδέα να γράψω την Υπόσχεση του Ανέμου.

ΝΜ: Εκείνες τις στιγμές που το μυαλό δεν συνεργάζεται, και κολλάς, τι κάνεις για να δώσει την απαραίτητη ώθηση στην πένα σου και να συνεχίζεις να γράφεις;

Συνήθως ακούω μουσική ή πάω μια βόλτα. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα βέβαια είναι η έλλειψη χρόνου και χώρου στο σπίτι. Πολλές φορές στήνονται οι διάλογοι μέσα στο κεφάλι μου ή οι περιγραφές, αλλά δεν μπορώ να κάτσω να τα γράψω και τα «χάνω». Αυτό είναι το χειρότερο μου και δυστυχώς δεν έχω βρει ακόμα τρόπο να το λύσω.

ΝΜ: Ας μιλήσου λίγο για τις ιστορίες σου που τις χαρακτηρίζουν τα έντονα συναισθήματα. «Υπήρξες» ας ξεκινήσουμε από αυτή. Τελικά, υπάρχει αυτού του είδους ο έρωτας, να κοιτάξεις τον άλλον μία φορά και να πεις, ναι αυτός είναι το άλλο μου μισό;

Πιστεύω πως υπάρχει. Αυτό το σε είδα ανάμεσα στο πλήθος, σε ξεχώρισα και τελικά ήσουν ο ένας και μοναδικός, το άλλο μου μισό!

ΝΜ: Το ζευγάρι του «Υπήρξες» γνωριζόταν πολύ λίγο, χώρισε για πολύ καιρό, κι όμως ο έρωτας τους έμεινε αναλλοίωτος. Τι πιστεύεις βοήθησε σε αυτό; Ήταν το «κι αν» που μπορεί να τους βασάνιζε, η κάτι άλλο;

Θα σου πω τι μου έβγαλε εμένα το ζευγάρι αυτό. Ξεχώρισαν ο ένας τον άλλον από την πρώτη στιγμή και ήταν σαν να τους ένωσε η ίδια η μοίρα. Άνηκαν ο ένας στον άλλον από τότε. Από την πρώτη ματιά. Ήταν τα δυο μισά μιας αγάπης. Χώρισαν αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν την ευτυχία με άλλους. Τα κομμάτια τους ήξεραν πως είναι η ολοκλήρωση, που τους πρόσφερε η ένωση τους και την αναζητούσαν διαρκώς, μέχρι που συναντήθηκαν ξανά.

ΝΜ: «Η Υπόσχεση του Ανέμου» μιλάει για έναν έρωτα που ήταν αδύνατον να μην υπάρξει. Μίλησε μας για το πώς ήρθε η ιδέα αυτής της ιστορίας στο νου σου.

Είχαμε πάει στην Κω το καλοκαίρι πριν την γράψω. Περάσαμε φανταστικά κι όταν επιστρέψαμε είχα αφήσει κομμάτια του εαυτού μου στο νησί. Αναπολούσα πολύ τις μέρες μας εκεί (ακόμα το κάνω!!!) Μια μέρα, ήταν Σεπτέμβρης, το θυμάμαι ακόμα, κοιτούσα φωτογραφίες των διακοπών και άρχισα να βλέπω εικόνες των πρωταγωνιστών μου και να «ακούω» τους διαλόγους τους. Αυτό γινόταν για μέρες, μέχρι που είχα μια ιστορία να παίζεται στο κεφάλι μου, χωρίς όμως να έχω σκεφτεί να την αποτυπώσω στο χαρτί. Μέχρι που το ανέφερα στον άντρα μου. Εκείνος μου είπε κάτσε και γράψε την και το έκανα. Σε εκείνον οφείλω το ότι την έγραψα και δεν χάθηκε έτσι ξαφνικά όπως μου ήρθε!

ΝΜ: Η πρωταγωνίστρια του «Η Υπόσχεση του Ανέμου» υπήρξε θύμα κακοποίησης κάθε είδους από τον πρώην συντρόφου της. Πόσο δύσκολο ήταν να γράψεις γι’ αυτό; Τι ήταν εκείνο- αν υπήρξε- που σε προβλημάτισε περισσότερο;

Ήταν πολύ δύσκολο γιατί τα ζούσα όλα σαν να ήμουν εγώ. Όσο έγραφα την ιστορία της Φαίης πονούσα. Δεν κάνω πλάκα και δεν υπερβάλω. Όλα τα συναισθήματα τα βίωνα κι αυτό ήταν αρκετά βαρύ και έντονο.

Δεν με προβλημάτισε κάτι στην ιστορία γιατί η συγγραφή της ήταν αυθόρμητη. Έγραφα ουσιαστικά ότι μου έβγαινε τη στιγμή που άρχιζα να πατάω τα πλήκτρα του υπολογιστή. Μετά στις διορθώσεις σκέφτηκα λίγο περισσότερο το περιεχόμενο ως προς τις ερωτικές σκηνές. Αν ήθελα να υπάρχουν ή όχι αναλυτικά στο κείμενο μου.

ΝΜ: «Να μ’ αγκαλιάζεις» , προσωπικά για μένα, είναι η αγαπημένη μου ιστορία σου. Μία αγάπη που μετράει χρόνια κι ατυχίες αλλά βγαίνει νικήτρια. Τελικά, αυτές του είδους οι αγάπες είναι και οι πιο δυνατές;

Αν μια σχέση δοκιμάζεται στα χρόνια με δυσκολίες και κακουχίες και αντέχει τότε σίγουρα είναι δυνατή. Αν είναι πιο δυνατή από μια άλλη που δεν έχει ζήσει ανάλογες δυσκολίες δεν το ξέρω. Το κάθε ζευγάρι γνωρίζει τι έχει κάνει και τι όχι για την σχέση του, τι έδωσε και τι πήρε από τον σύντροφο του και κατά πόσο πιστεύει σε αυτό που έχουν. Πολλά μικρά ή μεγάλα γεγονότα μπορεί να σε φέρουν κοντά με έναν άνθρωπο ή να σε απομακρύνουν και να μην αντέξει η σχέση. Μπορεί να δοκιμαστείς στα χειρότερα και σε φθείρει η καθημερινότητα. Όλα είναι σχετικά και ειδικά οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν συνεχή δουλειά και προσπάθεια για να αντέξουν.

ΝΜ: Και πάμε στο «Παγιδευμένοι στο ψέμα», μια ιστορία έντονη γεμάτη μηχανορραφίες, έρωτα, πάθος, μίσος και πολλά μα πολλά λάθη. Μίλησε μας λίγο για αυτή την ιστορία, και τους πρωταγωνιστές της.

Η Φένια φαίνεται να είναι αδίστακτη αλλά για μένα είναι απλά ένα πληγωμένος άνθρωπος που έζησε όλη της τη ζωή μέσα στα ψέματα. Μεγάλωσε πιστεύοντας τα χειρότερα από το αντρικό φύλο και ήρθε ένας άντρας να της το αποδείξει. Έκτισε άμυνες και έναν χαρακτήρα που ήταν δημιούργημα ενός ψέματος. Έγινε μάνα και πατέρας, σε μια δύσκολη ηλικία, στηρίζοντας τα αδέλφια της, για τα οποία αισθάνεται περισσότερο σαν μητέρα κι αυτό δικαιολογεί την εκδικητική της μανία. Το σχέδιο της βέβαια επιστρέφει σε εκείνη, γατί δεν υπολόγισε τον παράγοντα έρωτα, αλλά αυτό το αφήνω στους αναγνώστες να το ανακαλύψουν.

Ο Άκης από την άλλη είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Δοτικός, τρυφερός, νοιάζεται για τους άλλους και τρέχει για όλους, ακόμα και σε βάρος του ίδιου του, του εαυτού. Του χρειαζόταν ένα ταρακούνημα για να αποφασίσει να ζήσει λίγο και για τον ίδιο, κάτι που ήρθε με τις πράξεις της Φένιας.

Την συγκεκριμένη ιστορία την δούλευα μήνες. Είχα την αρχική ιδέα με την μορφή διαλόγων και στη συνέχεια αποφάσισα να την «δέσω» και να προσθέσω αρκετή ίντριγκα με αποτέλεσμα να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι τις περιπέτειες της Φένιας και του Άκη. Θυμάμαι πως ρώτησα μια αναγνώστρια που μιλάμε προσωπικά «βλέπεις κενά στην ιστορία; Δεν έχω ούτε μια σημείωση, μήπως έχω ξεχάσει κάτι;» Είχα πολύ άγχος μην μπερδευτώ στο τέλος. Τους αγάπησα τους ήρωες πάρα πολύ. Και τους πόνεσα και τελικά τους ένιωσα δικούς μου ανθρώπους. Στεναχωρήθηκα όταν ολοκληρώθηκε η ιστορία. Ήταν μέρος της καθημερινότητας μου για τόσο καιρό που ξαφνικά μου έλειπε ένα κομμάτι.

ΝΜ: Απ’ όσες ιστορίες έχεις γράψει, υπάρχει κάποια πρωταγωνίστρια που ίσως να σου μοιάζει λίγο παραπάνω από τις άλλες;

Ηθελημένα δεν προσθέτω στοιχεία του χαρακτήρα μου. Οι ηρωίδες μου έχουν τη δική τους «οντότητα». Εκείνες με καθοδηγούν στο τι θα γράψω, αλλάζοντας πολλές φορές αυτά που σκέφτομαι να προσθέσω για να πλάσω την ιστορία τους. Σίγουρα όμως αρκετές από τις σκέψεις και τις πράξεις τους θα μπορούσαν να είναι (και) δικές μου. Πιθανότατα κατά την καταγραφή μπερδεύονται κάποια κομμάτια μας, οπότε μάλλον όλες παίρνουν κάτι από εμένα, όπως κι εγώ από αυτές, χωρίς όμως εκείνες να είναι εγώ κι εγώ εκείνες.

ΝΜ: Αδυναμία σε κάποιον από τους χαρακτήρες που έχεις δημιουργήσει, έχεις; Κι αν ναι, σε ποιον;

Αν και τους αγαπάω όλους πάρα πολύ, ξεχωρίζω λίγο τον Χρήστο (από την  Υπόσχεση του Ανέμου) γιατί είναι ένας άντρας που δεν φοβάται να δείξει πως νοιάζεται και αγαπάει και γιατί τα λόγια του τα κάνει πράξεις. Είναι ο ιδανικός άντρας για μένα. Τον λατρεύω, ορίστε το παραδέχομαι! (γέλια)

ΝΜ: Ανεβάζεις αυτόν τον καιρό μία νέα ιστορία. Πες μας δύο πράγματα γι’ αυτή και τους πρωταγωνιστές της. Τι να περιμένουμε από αυτή τη νέα ιστορία;

Αφορά μια παρέα πέντε παιδιών. Στην εφηβεία τα δυο μέλη αυτής (η Ζωή και ο Χριστόφορος) θα ερωτευτούν κάτι που θα φέρει προσωρινά αναστάτωση στην φιλία τους, γιατί ακόμα ένα μέλος της παρέας (ο Δημήτρης) ενδιαφέρεται ερωτικά για τη Ζωή. Η Ζωή δεν θα ρισκάρει να καταστρέψει την φιλία τους ή να χάσει το αγόρι που αγαπάει και θα δώσει τέλος στην παρεξήγηση. Θα υπάρξει ακόμα ένα ζευγάρι, δυστυχώς όμως οι δυο σχέσεις θα έχουν ατυχή κατάληξη. Μια πυρκαγιά θα στοιχίσει την ζωή ενός εκ των πέντε φίλων και θα σηματοδοτήσει  μια νέα αρχή. Όταν οι εναπομείναντες φίλοι συναντηθούν ξανά, θα δούμε πόση δύναμη έχει ο έρωτας. Πόση χαρά μπορεί να φέρει και πόσες ζωές μπορεί να καταστρέψει.

ΝΜ: Έχεις σκεφτεί την έκδοση κάποιου βιβλίου σου; Υπάρχει κάτι που να σε αγχώνει σε αυτή τη σκέψη;

Ναι το έχω σκεφτεί. Θέλω πολύ να εκδώσω την Ιωάννα και την Ελπίδα, ενώ υπήρξε κάποια στιγμή και η σκέψη για την Υπόσχεση του Ανέμου.

Αν με αγχώνει κάτι σε αυτή τη σκέψη; Τα πάντα σε σχέση με αυτό με αγχώνουν μέχρι που τελικά σταματάω να το σκέφτομαι (γέλια).

ΝΜ: Εσύ γενικά, διαβάζεις; Στο Wattpad, έχεις βρει συγγραφείς που να σε τραβάει η δουλειά τους;

Διαβάζω αρκετά, όταν έχω χρόνο. Το wattpad το λατρεύω! Αποτελεί τον Παράδεισο των συγγραφέων αλλά και των αναγνωστών και έχω βρει πάρα πολλά άτομα που παρουσιάζουν την δουλειά τους μέσω αυτού και τους ακολουθώ πιστά, ενώ ανακαλύπτω διαρκώς και νέα ταλέντα. Μιλάμε για κρυμμένους θησαυρούς, ειλικρινά!

 ΝΜ: Αν μπορούσες να αλλάξει κάτι στον τρόπο γραφής σου, θα το έκανες;

Ναι, αν ήταν για να βελτιωθώ και να γράφω καλύτερα σίγουρα θα το έκανα. Γι’ αυτό χαίρομαι όταν σχολιάζουν στις ιστορίες μου επισημαίνοντας λάθη και παραλήψεις που υπάρχουν. Χρειάζομαι πολύ δουλειά ακόμα, αν και δεν νομίζω ότι σταματάς ποτέ να προσπαθείς για να αποδώσεις καλύτερα αυτά που θέλεις.

ΝΜ: Ευαγγελία μου, ευχαριστώ πολύ και πάλι! Σου εύχομαι κάθε επιτυχία σε ότι κι αν κάνεις! Στείλε ένα μήνυμα αν θες στους αναγνώστες σου. 

Στους αναγνώστες μου θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ που με στηρίζουν. Εσείς είστε ο λόγος που συνεχίζω να γράφω, σας ευχαριστώ πολύ!! Εύχομαι στον καθένα και στην κάθε μια από εσάς να είστε καλά και να ζείτε τη ζωή σας με πάθος και όνειρα. Μην σταματάτε να ονειρεύεστε και να προσπαθείτε να πραγματοποιήσετε τα όνειρα σας!

Νεκταρία σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου και το ενδιαφέρον σου. Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία σε ότι κι αν κάνεις!

Τη δουλειά της Ευαγγελίας μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: